نيايش در دل شب و سلامت روان
انتخاب شب براي مناجات و نيايش براي اين است كه از سويي در شب ، فراغت دل حاصل است؛ از اين رو عوامل ديگر خيلي تأثيرگذار نيستند و از سويي ديگر ، انگيزة قوي مي طلبد كه آدمي بستر خواب را رها سازد و به نيايش بايستد و از طرفي ، چون شخص برخاسته از بستر ، از جمع آدميان بريده و در تاريكي شب به نماز ايستاده ، جايي براي نفاق ، ريا و خودنمايي باقي نمي ماند ؛ براي همين ، تأثير نماز شب ، بسيار است و خداوند نيز در سورة مزمل ، آية 6 ، بعد از آنكه دستور شب زنده داري مي دهد مي فرمايد :
﴿ إِنَّ نَاشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَ طْأً وَ أَقْوَمُ قِيلاً ُ﴾
قطعاً نماز و عبادت شبانه ، پابرجاتر و با استقامت تر است .
بدون ترديد وقتي آدمي در دل شب با انگيزة قوي به نيايش با خدا ايستاده و با او ارتباط برقرار كند ، از آنجا كه ارتباط انسان با خدا ، ارتباطي نيست كه انسان نگران گسستن آن باشد و اين ارتباط ، پيوسته تا آخر عمر انسان مي تواند ادامه داشته باشد، و نيز آنچه انسان با خدا مي گويد ، نگران افشاي آن نيست ؛ او به راحتي و جرأت مي تواند آنچه در دل دارد ، با خدا بگويد ، و چون او خواسته :
هر چه مي خواهيد ، از من بخواهيد ، فرد مي كوشد آگاهانه نيازها ، خواسته ها ، آرزوها و انتظارات خود را با او در ميان بگذارد ، و چون مي داند ، او موجودي برتر بوده و منبع و مبدأ خير و كمال است ، او را بر طرف كنندة نااميدي ها ، يأس ها ، محروميتها و شكستها بداند و با اين ارتباط، فرد امنيت و آسايش يافته،و از ساحت قدس وجودش ،افسردگي رخت بر مي بندد.
منابع : قرآن کریم
خلاصه تفسیر نمونه آیت الله مکارم شیرازی
قرآن و روانشناسی نوشته محمد عثمان نجاتی ترجمه عباس عرب